Çaresiz kaldığım zamanlarda gider, bir taş ustası bulur, onu seyrederim.
Adam belki yüz kere vurur taşa. Ama değil kırmak, küçücük bir çatlak bile
oluşturamaz. Sonra birden, yüzbirinci vuruşta taş ikiye ayriliverir. işte o
zaman anladım ki; taşı ikiye bölen o son vuruş değil, ondan öncekilerdir...
